Hallo mensen,

 

Hier dan even een kort berichtje van mij voor jullie.

 

Ik krijg nog steeds hele lieve en meelevende berichtjes op mijn log vandaar dat ik mij een klein beetje verplicht voel wat neer te zetten wat ik overigens niet erg vind hoor

 

Hoe is het allemaal verlopen de laatste tijd? Nou, jullie weten allemaal van de miskraam. Daarna zijn wij toch enigszins in een relatiecrisis belandt wat ongeveer 3 weken heeft geduurd. We hebben er weten uit te komen door middel van veel praten. Wat eigenlijk de hoofdmoot is geweest van de crisis is dat wij door de IVF mekaar helemaal aan het vergeten waren wat dus totaal niet de bedoeling is geweest. Wij gingen zo op in het hele IVF verhaal dat wij onze vakanties e.d. erom heen zouden plannen bij wijze van spreken. Maar ga zelf maar na.....na 1 vol jaar van spuiten, hormonale veranderingen, puncties, het afwachten en de teleurstellingen dan heb je er ook wel even tabac van om het zo maar te zeggen.

 

Hoe nu verder? We hebben samen besloten om het hele IVF verhaal op een héél laag pitje te zetten en meer tijd met en voor mekaar te maken. De kans is bij wijze van spreken erg groot dat wij met "lege" handen komen te staan en dan? Dan zullen we het samen (met ons 3en) moeten rooien. Adoptie is ook al ter sprake geweest maar voor zo'n verhaal: It takes two!! En aangezien mijn lief er nog niet helemaal voor open staat...........

 

Voor nu, genieten we volop van het mooie weer en zitten we vaak op een lekker terrasje een WIJNTJE of BIERTJE te drinken zonder daarover te hoeven nadenken en genieten we des te meer van mekaar en van het ongedwongene. Wanneer we überhaubt weer verder gaan met het hele babygebeuren daar durf ik niets zinnigs over te zeggen.

 

Ik ga nu ook ff verder op jullie sites kijken hoe de ontwikkelingen ervoor staan en wil ik jullie ALLEMAAL bedanken voor jullie onvoorwaardelijke steun aan mij en dat jullie toch op mijn log zijn blijven kijken, BEDANKT DAARVOOR!!

 

Mijn log zal ik nog wel een beetje bijhouden maar niet meer zo frequent als dat ik deed.

 

Lieve meiden, tot gauw!!

Zoals de titel het al zegt, IK KAN NIET MEER! Ik kan niet meer en ik weet niet meer.....

 

Afgelopen woensdag zou ik de terugplaatsing hebben maar we hebben het afgelast. Aflassen doe je niet zomaar dan moet er wel degelijk wat aan de hand zijn en dat is momenteel ook zo. Wat er de afgelopen maand(en) is gebeurd is niet niks zal ik maar zeggen (2 begrafenissen en de miskraam) Ik dacht dat ik sterk was maar dat ben ik op dit moment zeer zeker niet. Ik ben letterlijk en figuurlijk ingestort.

 

Toen Cora overleedt (dezelfde dag als dat ik te horen kreeg of de zwangerschap goed of slecht zou zijn) probeerde ik te relativeren. Dat van hun was veel erger, ik mocht blij zijn dat ik 'gezond' was. Om het zo maar te zeggen heb ik het van mijn eigen 'proberen' te verdringen. En dat wilt niet. De klap die komt, vroeg of laat.

 

In de afgelopen 2,5 jaar is er ontzettend veel gebeurd. Ik leerde N kennen, binnen een paar maanden woonden we samen, korte tijd later hebben we dit huis gekocht, kijkoperatie aan mijn eileiders, paar maanden later eileiders verwijderd, IVF gebeuren waar we nu al een ruim jaar mee bezig zijn, 5 teleurstellingen achter de rug, stalking (waar ik voor een paar dagen geleden nog wat over ontdekt had wat ze heeft gedaan!)  mijn werk waar ik spijt van heb dat ik ben terug gegaan, 2 begrafenissen en de miskraam.....do I need to see more? I don't think so....

 

Dit alles tesamen heeft voor veel druk op onze relatie gezord. Van beide kanten. Het is niet mijn schuld, het is niet N zijn schuld. Er zit in ieder geval een kloof, een kloof waar wat aan gebeuren moet.

 

Één ding weet ik zeker voor dit moment. Ik kan op dit moment geen behandelingen meer aan. Ik wil rust. Geen polonaise meer aan mijn lijf voorlopig. Al die echo's, al die injecties, de punctie's, de uitslagen en de teleurstellingen x op x. Ik kan het effe niet meer aan. Als alles weer goed komt wil ik zowiezo een behoorlijke pauze inlassen en dan heb ik het niet over een maandje (of 2). Ik wil er zowiezo over nadenken of ik het allemaal überhaupt nog wel wil (de behandelingen)

 

Momenteel heb ik me 'ziek' gemeld en ik weet ook nog niet hoe lang dat allemaal gaat duren. Ik heb overal zo mijn buik van vol.....van de behandelingen, van mijn werk etc etc. Ik zie het allemaal wel hoe het gaat lopen. Daar kan ik op dit moment geen zinnig woord over zeggen.

 

Ik zal zo nu en dan echt nog wel een stukje op mijn log schrijven maar voorlopig zal dat niet alleen maar gaan over de ontwikkelingen rond het zwanger worden en de behandelingen die eraan vast hangen.

 

 

 

Wat gaat een weekend toch snel voorbij, te snel!

 

Vandaag zijn we naar de "ering" geweest van Tante G en ik moet zeggen dat ik blij ben dat het voorbij is. Ik voelde me daar niet zo op zijn plaats. Wat het was dat weet ik niet maar het voelde gewoon niet zo lekker. Op een gegeven moment toen het etenstijd was werd er als eerste een bord eten klaar gemaakt voor Tante G met een kop koffie zoals zij hem altijd dronk en daarna kreeg de rest een bord met allemaal indisch eten voorgeschoteld. Het eten was voortreffelijk moet ik eerlijk bekennen en ikzelf heb ook een bijdrage geleverd door een pan Toemis paksoi te maken (een groentegerecht) Dussss......buikje vol zullen we maar zeggen. Ja, ja dames ik kan een aardig indisch potje koken,

 

En dan morgen, morgen weer aan de slag he! Dan is het weer maandag bah, bah!! Maar goed, mag niet klagen want we hebben deze week & volgende week maar een korte werkweek in het vooruitzicht! Misschien een héél goed vooruitzicht voor mij a.s. dinsdag (ik hoop zo dat ze alle 2 écht goed ontdooit zijn!!) en dan hoop ik dat ik a.s. woensdag een voorspoedige tp heb met een positief resultaat zullen we maar zeggen! Duimen jullie wederom met me mee? (tp nr. 5)

 

En dan ff Shan (& Kelvin), volgens mij is het gebeurd bij hun en zijn ze papa & mama geworden vandaag! Ben zo verschrikkelijk benieuwd naar de pics en de naam van het menneke!! In ieder geval nogmaal van harte gefeliciteerd Shan & Kelvin met jullie grote kleine wonder!!

 

Liefs ikke

 

 

 

Ja, we hebben voor de verandering een druk (maar leuk) weekend voor de boeg....

 

Gisteren zijn we naar een bruiloft geweest van een gewezen bovenbuurman van mij. Die is afgelopen dinsdag getrouwd met 'zijn' poolse bruid. Ik moet zeggen dat ze er mooi uitzag (en hij erbij hoor) Maar ja, de vrouw is eigenlijk altijd wel de eyecatcher he.... Het was ook best gezellig (met ons 2 aan de bar!) en we hebben volop genoten van de whiskey-cola's die ze daar schonken. Maar als ik genoeg heb dan heb ik genoeg en dan wil ik ook gewoon LEKKER naar huis. Nou moet zeggen dat we met ons 2 lekker zaten te lallen op het einde van de avond hoor...tja, wat dat betreft ken ik alleen de "buurman" en 'zijn' vrouw (en ook nog zijn zoon) dus wij voelden ons een beetje als "een vreemde eend in de bijt" zeg maar. Maar goed, al met al hebben wij met ons 2 een gezellig feestje gehad, hahahah!!

 

vandaag is vriendlief aan het werken en zal ik de boodschapjes in huis moeten halen (en ik moet ook nog strijken  én dat vind ik toch leuk, NOT!!)

 

Morgen hebben we een etentje bij een goede (indische) kennis en dan eren we dat zijn vrouw 40 dagen geleden is overleden (indisch gebruik en aangezien ik een indo ben....) Dan gaat ome R. alle gerechten klaarmaken die tante G. Lekker vond. Dus m.a.w. allemaal lekker indisch eten, jammie jammie!!

 

Goed en dan is het weer maandag (wat gaat zo'n weekend toch ontzettend snel voorbij he) en dan moeten we weer volop aan de bak.....bah, bah!!

 

Liefs ikke

Allereerst wil ik jullie allemaal bedanken voor die lieve, troostende en opbeurende woorden van afgelopen tijd. Het heeft geloof ik echt geholpen, zo warm!! Maar ik denk dat de rubriek nu bijna alweer "onjuist" is......moet een nieuwe aanmaken!!

 

Gisteren (11-03-2008) moest ik naar het ziekenhuis om een echo te laten maken. Ik moest laten nakijken of er geen resten waren achter gebleven in mijn buik. Nou, je raadt het al; NIET DUS!! Alles zag er keurig uit en de dokter zei zelfs dat ik alweer bezig was met een nieuwe cyclus!

 

Ze vroeg aan me of ik direct door wou gaan met de volgende cryopoging en mijn antwoord daarop was: JA! Maar ze wees me er wel op dat ik er psychisch wel aan toe moest zijn....en ben ik dat? Ik denk het wel....waarom? Ik denk dat ik pas innerlijke rust ga krijgen als deze hele mmm achter de rug is, eerder niet....Ik ben geen type om bij de pakken neer te zitten, ik wil verder met de behandeling...ik heb een doel in mijn hoofd en die wil ik behalen....en ik was er ook nog eens zó dichtbij! De dokter zei ook nog dat het positieve van die miskraam was dat ik heb "bewezen" dat ik zwanger kan worden maar dat hadden we zelf ook al wel bedacht....

 

Dussss, morgen om 10.00 uur heb ik alweer een volgende afspraak staan voor de 2e echo op de lijst...het blijft spannend...alhoewel ik (denk ik) met een volgende "positieve" test in handen wel ga "eisen" om een eventuele bloedtest (voor mijn HCG) en ik denk dat jullie allemaal wel snappen waarom, toch? Ik denk dat ik de volgende keer ook een stuk gereserveerder ben als dat ik afgelopen keer was, ik wil dan niet meer helemaal uit mijn dak gaan omdat ik dan ZWANGER ben...nee, nee en nog eens NEE, dan wacht ik eerst eens even de bloedtest RUSTIG af voordat ik het allemaal weer van de daken loop te schreeuwen.

 

Zit ook de hele tijd op de site van shan te loeren, haha of daar al eens wat gebeurt (ben zo benieuwd!!) Ben ook nieuwschierig of ik GELIJK ga krijgen...ik heb namelijk "gezegd" dat de kleine man de 17e maar om de hoek komt kijken, spannend, spannend!!

 

Maar goed, ik houd jullie wederom op de hoogte van onze 3e cryopoging en ik hoop oprecht dat ik jullie volgende x ander nieuws mag brengen, duimen jullie met ons mee?

 

Liefs ikke

Als de ene ellende nog niet voorbij is dan komt het volgende wel!

 

Op de dag dat ik het kl*te telefoontje kreeg dat het een miskraam zou worden kwam er een nog grotere klap bij. Ik kwam thuis want ik was naar de manicure geweest. Toen ik binnen kwam stond mijn zoon mij al op te wachten. Ik zag dat ie letterlijk & figuurlijk uit zijn bed was gevallen. Hij zei:"Mam, de moeder van Marijn is overleden!" Ik zei:"Joh, maak geen grappen!" Hij zei:"Mam, hier zal ik nooit grappen over maken!" Maar ja, dat is mijn eerste reactie geweest want dat kon toch niet? Die vrouw was niet ziek, nog hartstikke jong (45) en stond nog midden in het leven. Het was een levensgenieter. Zoals ik dat zeg: Ze hield van het Borgondische leven!

 

Ik kwam van voren ons huis binnen en ben gelijk via de achterdeur naar buiten gelopen (Want die mensen wonen haaks op ons huis) Toen ik daar aan de deur kwam deed de tante van Marijn open en ik zeg tegen haar:"Dit menen jullie toch niet?", "Ja, helaas is dit waar....kom maar even binnen" Nou ja, om een lang verhaal kort te maken heeft ze dus een hele ZWARE hersenbloeding gehad en was 1 helft van haar hersenen helemaal kapot! Ze werd onwel op haar werk en ging even wat te drinken halen.....bij het waterfonteintje is ze in mekaar gezakt en anderhalf uur later is ze overleden, ze had ook niet gered kunnen worden! Zo snel, zo onwerkelijk, zo bruut! Ze laat een liefhebbende man en 2 pubers van 15 & 18 jaar achter.....hier zijn gewoon geen woorden voor. Nou ja, en dan als klap op de vuurpijl kreeg ik dat hele fijne telefoontje nog geen uur later! Je snapt natuurlijk wel dat ik even helemaal de weg kwijt was.

 

Gisteren zijn wij (buuf K, Kelvin & ikke) naar haar afscheidsdienst geweest (en hebben een zeer mooi grafboeket voor haar gekocht), zeer indrukwekkend en ik moet zeggen dat het me wel helpt om te relativeren. Dankbaar om het feit dat ik (nog) gezond ben (en mijn gezinsleden ook) en met de dag te leven en te genieten....het kan namelijk zo voorbij zijn, dat zie je maar!

 

Ik zeg altijd maar zo:"De mooiste bloemen worden als eerste geplukt" en ik denk zeker dat dát van toepassing is op de moeder van Marijn!

 

 

Liefs ikke

Sorry dat ik jullie al een paar dagen heb laten wachten maar mijn hoofd stond er niet echt naar om een stukje voor mijn log te schrijven.

 

Ik heb een miskraam gehad. Ik heb donderdagochtend bloed laten prikken en toen was het afwachten begonnen. En wederom duurt zo'n dag dan verschrikkelijk lang! 16.00 uur werd ik teruggebeld en gelukkig zat ik niet alleen. Mijn moeder was bij me gekomen om samen met mij dit nieuws te ontvangen.

 

Ik geloof dat het exact 16.00 uur was toen de telefoon ging en raar maar waar kon ik al een beejte uit de verpleegkundige haar stemklank horen dat het niet goed zat....."Het gaat een miskraam worden, je HCG is zelfs gedaald naar 33!!!!" Zo, dat sloeg er effe in als een bom zeg! Ik ga een miskraam krijgen. Enigszins had ik me er geestelijk een beetje voor proberen in te dekken maar dat lukt je gewoon niet, je blijft toch HOPEN op een goede afloop....

 

Daarna gelijk manlief maar gebeld en toen stortte ik finaal in. Ik kon niet meer stoppen met huilen. Zo dichtbij maar zo ver weg.

 

Net of mijn lijf zoiets had van:"Nou, dan maar niet meer wachten!" is het s'nachts doorgebroken en afgekomen. Om een uurtje of 3 s'nachts kreeg ik een enorme buikpijn, het deed me zo'n pijn dat ik er bijna van moest overgeven. Heb ook echt zitten huilen van de pijn, geestelijke en fysieke pijn. Ik moest het gaan loslaten tot mijn grote verdriet, mijn grote droom/wens....

 

Voor de rest valt het met de fysieke pijn wel mee, de buikpijn is te dragen nu maar nu is het zaak dat ik me weer ga opladen voor de volgende poging. Komende week blijf ik ook thuis van mijn werk. Deze keer valt me gewoon zo verschrikkelijk zwaar. Ik was gewoon echt zwanger en had ook al "kwaaltjes" en ik begon me na de test ook "zwanger" te voelen. Maar het heeft helaas niet zo mogen zijn. Ik was er zo verdomde dichtbij! Ja, dit keer ben ik er gewoon echt letterlijk & figuurlijk ZIEK van.....

 

Liefs ikke

 

ik denk dat we Zwanger zijn!!!!! Ik heb vanmorgen de stoute schoenen aangetrokken en een clearblue (niet digitale) zwangerschapstest gedaan en die gaf heel duidelijk een + aan binnen de gestelde tijd.....

Wij zaten vanmorgen vol ongeloof aan de keukentafel en ik moet zeggen dat ik het nog niet geloof maar de test liegt toch niet? Mensen voor nu ben (zijn wij) ik blij en is de adrenaline uit mijn lijf aan t lopen....zou het nu dan echt zo zijn??

 

Liefs ikke

Ja, ik kan aftellen. Het is nu vrijdag en als ik mijn cyclus moet geloven (die is altijd stipt óm de 28 dagen) zou ik morgen ongi moeten worden (liever niet natuurlijk) Maar ik heb voor mezelf besloten om dan te wachten tot en met zondagochtend. Het wachten duurt ontzettend lang.

 

Gelukkig heb ik van het weekend wat afleiding want mijn nichtjes (dochters van mijn broer) van 3 & 5 jaar komen van het weekend bij ons slapen dus zal het weekend wel zo voorbij zijn en ik hoop dit keer met heel goed nieuws ter afsluiting.

 

De "kwaaltjes" daar heb ik nog steeds last van zoals: héél gevoelige borsten (zelfs van bovenaf opgezet) "gevoel" in mijn buik etc....maar ja, dat kan ook psychisch zijn he omdat je zo graag zwanger wilt worden alhoewel ik heel eerlijk moet toegeven dat ik dat verleden keer niet had met de cryo. Toen zei ik halverwege al tegen Nils dat het niets was en ook niets zou worden.

 

Nou ja, we zullen toch nog even moeten afwachten tot zondag! Duimen jullie nog even heel hard met mij mee?

Liefs ikke